Fundacja Kerstenów



























Fundacja Kerstenów

Krystyna Kersten
 

Fundacja Kerstenów została założona w 2011, roku aby uczcić i upamiętnić życie oraz dokonania Krystyny i Adama Kerstenów.

Życiorys

Urodziła się 25 maja 1931 w Poznaniu, zmarła 10 lipca 2008 w Warszawie.

W 1949 ukończyła szkołę średnią im. S. Sempołowskiej w Warszawie. Absolwentka Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego (1954). W 1962 uzyskała doktorat, w 1971 habilitację, w 1990 tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1994 tytuł profesora zwyczajnego.

1954–2001 pracownik naukowy Instytutu Historii PAN.

1948–1957 w ZMP, 1956–1968 w PZPR (oddała legitymację w proteście przeciw inwazji wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację, m.in. z Bronisławem Geremkiem i Jerzym Jedlickim). 6 XII 1975 sygnatariuszka (z Marią Drzewicką, Bronisławem Geremkiem, Tadeuszem KowalikiemEdwardem LipińskimJanem Strzeleckim i Krzysztofem Wolickim) tzw. Listu siedmiu do delegatów na VII Zjazd PZPR i I sekretarza KC PZPR Edwarda Gierka, nawiązującego do podpisania przez władze PRL Aktu końcowego KBWE i zwracającego uwagę na przepaść między władzą a społeczeństwem, na nierealizowanie postulatów z 1970, wyrażającego potrzebę reformy ustrojowej.

1977–1981 działaczka (z mężem Adamem Kerstenem) Uniwersytetu Latającego, następnie Towarzystwa Kursów Naukowych. W latach 70. i 80. prowadziła w Instytucie Historii PAN niezależne seminarium naukowe badające genezę PRL. 20 VIII 1980 sygnatariuszka apelu 64 intelektualistów popierającego postulaty strajkujących stoczniowców.

Od września 1980 w „Solidarności”. W latach 1980–1981 była wykładowcą najnowszej historii Polski na spotkaniach dla studentów i robotników w całym kraju. W 1981 współinicjatorka sesji naukowej na UW poświęconej wydarzeniom Marca ’68.

Po 13 XII 1981 publikowała w podziemnych wydawnictwach (pod własnym nazwiskiem lub pseudonimem Jan Bujnowski), prowadziła wykłady organizowane przez „S” i Duszpasterstwa Ludzi Pracy w kościołach w całej Polsce. Autorka publikacji w „Tygodniku Solidarność”, „Krytyce”, „Zeszytach Problemowych «Myśli Niezależnej»”, „Zeszytach Edukacji Narodowej”, „Almanachu Humanistycznym”, „Kulturze Niezależnej”, „Moście”, londyńskim „Aneksie”. Jedna z najpopularniejszych autorek wydawanych w podziemiu; ukazały się: Historia polityczna Polski 1944–1956 (kilkanaście wydań, wyd. 1 w 1982), Narodziny systemu władzy. Polska 1943–1948 (1985), Polska – probierz porozumień jałtańskich (1987), Jałta w polskiej perspektywie (1989).

W 1997 autorka raportu-ekspertyzy o stanie wojennym dla sejmowej Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej. Po 1989 opublikowała m.in.: Polacy, Żydzi, komunizm. Anatomia półprawd 1939–1968 (1992), Między wyzwoleniem a zniewoleniem: Polska 1944–1956 (1993), Rok pierwszy (1993), Pogrom Żydów w Kielcach 4 lipca 1946 r. (1996), wstęp do polskiego wydania Czarnej księgi komunizmu (1999). W 2005 wydano książkę złożoną z jej tekstów i wywiadów pt. Pisma rozproszone.

Od 30 X 1978 rozpracowywana przez Wydział III-1/III KS MO w ramach KE [kwestionariusza ewidencyjnego] kryptonim Diana/Szatynka.1

Została pochowana obok męża na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie

1za: Encyklopedia Solidarność