Fundacja Kerstenów




























Fundacja Kerstenów

Adam Kersten
 

Fundacja Kerstenów została założona w 2011 roku, aby uczcić i upamiętnić życie oraz dokonania Krystyny i Adama Kerstenów.

Życiorys

Adam KerstenPolski historyk, specjalista dziejów XVII wieku.

Urodził się  26 kwietnia 1930 w Kutnie w rodzinie polskiej o korzeniach żydowskich, zmarł 11 stycznia 1983 w Warszawie.

Po wojnie ukończył szkołę średnią w Łodzi. Absolwent Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego (1951). W 1955 uzyskał doktorat, w 1960 habilitację, w 1967 tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1974 tytuł profesora zwyczajnego.

1945–1948 członek Związku Walki Młodych, a następnie 1948–1950 Związku Akademickiego Młodzieży Polskiej. W latach 1948–1978 był członkiem PZPR. Został usunięty z partii za pracę w opozycji (m.in. aktywną działalność w TKN). 

Podczas studiów asystent w Centralnym Muzeum Historycznym w Warszawie i Szkole Dyplomatyczno-Konsularnej przy MSZ; 1951–1955 pracownik naukowy IH UW i Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie; 1955–1983 pracownik naukowy Katedry Historii (od 1970 Instytutu Historii) Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. 

Autor wielu książek, m.in. Chłopi polscy w walce z najazdem szwedzkim: 1655–1656 (1958), Stefan Czarniecki, 15991665 (1963), Sienkiewicz – „Potop” – historia (1966), Na tropach Napierskiego: w kręgu mitów i faktów (1970), Warszawa kazimierzowska 16481668 (1971), Szwedzi pod Jasną Górą 1655 (1975), Hieronim Radziejowski: studium władzy i opozycji (wydana po śmierci, w 1988); konsultant historyczny przy ekranizacji Pana Wołodyjowskiego (1968), współscenarzysta Potopu (1974).

W 1978 roku był jednym z sygnatariuszy ogłoszonej 12 lutego deklaracji założycielskiej Towarzystwa Kursów Naukowych. Prowadził kilka cykli wykładów z historii i historii literatury oraz z żoną Krystyną organizował kolokwia TKN. W 1979 na prośbę Rady Programowej TKN został osobą odpowiedzialną za publikację materiałów i wykładów TKN.

Współpracował z  Niezależną Oficyną Wydawniczą NOW-a oraz wydawnictwem lubelskim Spotkania. W 1979 dokonal wyboru artykułów z prasy sowieckiej z września 1939 pt. Prawda, które zostały wydane przez NOW-ą.

W 1979 założył wydawnictwo NOW-a 2, które prowadził niemal do swojej śmierci. Zajmował się zdobywaniem papieru, farby, transportem, uczestniczył w druku i kolportażu; pseudonim Lord Komfort zawdzięczał zastosowaniu do druku (jako pierwszy) zabarwionej farbą pasty do prania Komfort.

Od jesieni 1980 w „Solidarności”, doradca komisji zakładowych; od października 1980 prowadził w Lublinie, na prośbę NZS, cykl publicznych wykładów z historii Polski. Uczestnik strajków studenckich na UMCS na jesieni 1981.

Po 13 XII 1981 współpracownik „Tygodnika Wojennego”. Przekazał zgromadzony przez NOW-ą 2 papier, który wystarczył na rok wydawania gazety.

W 2006 został odznaczony pośmiertnie Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Pochowany został na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie.