Fundacja Kerstenów



















 

Fundacja Kerstenów

Adam Kersten
 

Fundacja Kerstenów została założona w 2011 roku, aby uczcić i upamiętnić życie oraz dokonania Krystyny i Adama Kerstenów.

Kordecki

Adam Kersten

Strona 1
 

Kordecki Klemens, imię zakonne Augustyn (1603—1673), przeor klasztoru paulinów na Jasnej Górze, prowincjał zakonu, autor dzieła o historii obrony klasztoru jasnogórskiego w r. 1655. Syn Doroty i Marcina, mieszczanina z Iwanowic, ur. 16 listopada. Po ukończeniu miejscowej szkółki parafialnej studiował zapewne w kolegium jezuitów w Kaliszu. W r. 1633 rozpoczął nowicjat w klasztorze paulinów na Jasnej Górze. 25 III 1634 r. odbyły się jego obłóczyny (wg katalogu profesji na Jasnej Górze jest to data ślubów zakonnych). Wkrótce potem Kordecki otrzymał niższe święcenia i jako diakon udał się do klasztoru w Wieluniu, gdzie pełnił obowiązki podprzeora i był nauczyciele retoryki. Tak wczesne objęcie odpowiedzialnych funkcji było rzadkim wypadkiem w praktyce paulinów.

W r. 1634 w Wieluniu otrzymał święcenia kapłańskie. W następnym roku został przeniesiony na Jasną Górę jako tzw. lector humaniorum, nauczający młodzież, która przed wstąpieniem do studium litterarum, prowadzonego przez paulinów w Krakowie, otrzymywała w klasztorze średnie wykształcenie. Od grudnia 1635 do czerwca 1638 r. Kordecki był wicedyrektorem nowicjatu na Jasnej Górze. W lipcu 1638 r., po wyborach przełożonych, został przeorem w Wieluniu. W lutym 1640 r. kapituła wybrała go na delegata do Rzymu, gdzie miał reprezentować stanowisko polskiej prowincji przeciwnej zaostrzeniu reguły i wzmocnieniu dyscypliny w zakonie. Kordecki, który wyruszył do Rzymu wraz z Mikołajem Staszewskim, wikariuszem generalnym, a następnie generałem zakonu, projektodawcą reformy, przeciwstawił się sugestiom zwierzchnika, domagającego się, by w Rzymie nie obstawał przy stanowisku prowincji polskiej. Pod pretekstem choroby Staszewski odesłał Kordeckiego do Polski. Lata 1641—1644 Kordecki spędził na Jasnej Górze, pełnił różne funkcje, reprezentował zgromadzenie jako dyskret klasztoru podczas obrad kapituły, przewodniczył też na zakonnych zgromadzeniach naukowych. W sierpniu 1644 r. został wybrany na przeora klasztoru na Jasnej Górze.

Kordecki odegrał istotną rolę w sporze o reformę zakonu między prowincją polską a Staszewskim, generałem zakonu, a od r. 1644 także prowincjałem prowincji polskiej. Wybrany na dyskreta prowincji, Kordecki złożył kapitule generalnej memoriał z zarzutami przeciwko Staszewskiemu. Stanowisko Kordeckiego było kompromisowe, dążył do załagodzenia sporu. Wobec kapituły tłumaczył swoje stanowisko pragnieniem osłabienia wysiłków przeciwników prowincjała oraz zapobieżenia interwencji władzy świeckiej, do której chcieli się oni odwołać. Nie uchroniło to Kordeckiego przed konsekwencjami. W marcu 1645 r. został przeniesiony z Jasnej Góry do Beszowa, jako podprzeor, następnie pozbawiono go tej funkcji i był lektorem konferencji, a wreszcie zwykłym zakonnikiem. Na skutek interwencji władz prowincji objął w r. 1646 funkcję przeora w klasztorze w Oporowie. W r. 1647 wybrany na IV definitora prowincji polskiej, przeniósł się do Pińczowa, by kierować tamtejszym zgromadzeniem do r. 1650. W tymże roku kapituła wybrała go ponownie na przeora klasztoru na Jasnej Górze. Kordecki reprezentował polską prowincję jako dyskret podczas kapituły generalnej na Węgrzech.

 

Page 1, 2, 3

Źródło: Polski słownik biograficzny, Wrocław i in.: Ossolineum, 1968—1969, t. 14, s. 53—55.